| تبليغات | X |
مومنانه سرایشی
بال براورده از زمین
نشسته در کتاب و
اسمان.
وشما پاکان پوک
که مدام می خوانید-مدام دوره می کنید
نمازتان -کتابتان
و هنوز در نیافته اید
که زن-زیبایی زمین است
هان-بشارتی که بهشت فردای شماست
هنوز درنیافته اید-
هیهات...
******************************************
روی خرابه های خودم-
خانه ای خواهم ساخت
وجهانم را
-هرانچه که جا مانده ام-
می دوم
تا تو راه درازی نیست
تا تو راه درازی نیست.
*
خورشید در چشمهای تو متولد می شود
وشب
سراغاز فراموشی ست
وقتی که تو
چشم از دلم -بریده باشی.
*******************************************
گریه ام -
یادبود ان شبی ست
که باران می امد
شبی که چشم تو
بیداری شهری چراغانی بود
و لبخندت
وحشت زیستن را فراموشم می کرد
افسوس "افسوس
که ازخاطره وخیابان خیس
افسوس"افسوس
که از باران وبوسه وبدرود
تنها-روسیاهی چتر را به یادگار
قاب گرفته ام.
************************************************
**************************************************************۸
جهنم بی پایانی است
وبهشت
ادامه ی بیهودگی است
ای به ترین بشارت ها
ای باغ تنت ، بهشت
بی وعده ی تو
هیچ کس مومن نیست
*******************************
زیباترین زنی که زندگی نکرد،
زندانی من بود
زنی که زار میزد
زنی که زجه های من بود
زیباترین زاده گان
همیشه با من بود
فرشته ای
فرشته ای که از بهشت باریده بود
و من اهریمنی بودم
سگی در حاشیه جاده ها.
و زن می رفت
و جادهه ها جاری بودند
و زن زمزمه می کرد:
جاده اواز تنهایی است...
**************************
تراژدی 1
پرسه می زنم
جهان بی معنایی را
سراسر هراس وحیرانی وتهوع.
و می نویسم،پاره می کنم،می ترسم،می سوزانم
کاغذ پاره های دلم را
و در حسرتم اه
کی عقیم می شود
مرده زایی من.
**************************************
تراژدی ۲
خواهرم،درویش بود
مادرم مریم
و من شاعر بودم،
نگاه می کردم،نگاه می کردم
خواهرم،بیراهه ی بیابان را خدا می جست،
اما گم...
مادرم،بیکرانه ی اسمان را خدا می خواند،
اما کور...
و خدا چندان به راز سنگ شده بود،
که من عاصی شدم،عاصی...
خدا مرده بود،خدا مرده بود
خدا ما را ان شب،
فراموش کرده بود.
******************************************